De Zomerboodschap van… Anne

De Zomerboodschap van… Anne
Bennekom.  Ze had haar eigen coronacrisis. De zondagochtend: in de kerk 5 mensen en een beeldscherm. Ze kon dat niet. Preken voor een beeldscherm, terwijl je niet weet wie er kijkt en luistert.Na enkele weken vertelde ze het aan de kerkenraad: “Ik wil een leermeester zijn en een herder voor mijn schapen. Ik wil bij mijn schapen zijn. Niet de schapen in een wei, met paaltjes eromheen en een elektrisch draadje om ze te beschermen tegen de boze wolf. Als het zo moet, dan wil ik geen predikant meer zijn.”
Roeping
Ze vertelde dat ook thuis. Waarop een van haar kinderen zei: “Maar mam, jij had toch een roeping? Jij laat je schapen toch niet in de steek!” Toen begon haar persoonlijke omdenken. Ze hoorde van een collega die werkt in hartje Londen, Samuel Wells. Hij gaf aan dat het kerk-zijn verandert. De kerk moet meebewegen. Welke vorm van kerk-zijn past wel in deze tijd en welke niet? Anne begon mailtjes te krijgen en brieven en telefoontjes, allemaal naar aanleiding van de preken tegen het scherm. Ze realiseerde zich dat het scherm niet alleen maar scherm is maar dat ze daardoorheen contact had met de gemeente, met haar schapen.

Omdenken
Anne wil de zomer gebruiken voor dat proces van omdenken. Eigenlijk wist ze het al lang. Het hele leven is een kwestie van blijven omdenken. De wereld verandert en je moet mee veranderen. “Maar”, zegt ze plotseling, “het Evangelie blijft hetzelfde!”  Even is het stil en dan: “David moest ook omdenken. Van herdersjongetje naar koning!” Peinzend voegt ze eraan toe, denkend aan haar ‘schapen’: “Het zal je maar gebeuren zoals nu dat al je vastigheden wegvallen. Niet meer op maandag naar de tuinclub. Niet meer op woensdagavond naar bridgen. Kinderen die niet meer op bezoek (mogen) komen. Dat wordt vereenzamen.”
Ontmoeten
Wordt het een wereld vol van beeldschermen? Dat is het voor velen al… Moeten we er allemaal aan geloven? Gaat ze straks preken via de sociale media? Dat is een plaats waar al heel veel boodschappen worden verkondigd…  Ze aarzelt even: “Ik weet nog niet welke vormen mij wel passen en welke niet. Onlangs was ik aan het bellen met een mevrouw van 94. Dat vond die mevrouw wel leuk, maar ze zei ook: “Ik wil dat je komt!” Er wordt veel geluisterd en gekeken als ik online ben.  Het digitaal actief zijn heeft ook voordelen. Ze kunnen luisteren wanneer ze willen. En net zo vaak als ze willen. De wereld zal nooit meer worden zoals vroeger. Ik zal me aanpassen, maar ik wil nooit een herder zijn zonder ook ontmoeten.”
terug